Toen ik Hell is Us voor het eerst zag, wist ik niet goed wat ik moest verwachten. De trailers riepen associaties op met een soulslike, maar dan in een sciencefictionjasje en met een flinke dosis mysterie. Al snel blijkt dat de game je meeneemt naar Hadea, een hermetisch afgesloten land waar niemand in of uit mag. Je kruipt in de huid van Remi, die als kind uit dit land werd gesmokkeld en nu, jaren later, terugkeert om de waarheid over zijn verleden en zijn verloren ouders te achterhalen.
De combinatie van het persoonlijke verhaal, onheilspellende setting en een wereld vol geheimen zet meteen de toon: dit wordt geen doorsnee actiegame, maar een avontuur dat vooral draait om identiteit, familie en overleven in een gebroken land.
Opzettelijk verdwalen
In veel moderne games worden spelers voortdurend bij de hand genomen. Je krijgt een kaart, waypoints en soms zelfs een lijn op de grond die precies aangeeft waar je heen moet. Voor Jonathan Jacques-Belletête, creative and art director bij Rogue Factor, was het juist de missie om met Hell is Us een totaal andere weg in te slaan. Geen markeringen of pijlen die je vooruit duwen, maar een ervaring waarin alles draait om opletten, onthouden en het slim combineren van hints. Dat geeft het spel een ander tempo dan de meeste actie-avonturengames. Het dwingt je om echt in de wereld te leven, in plaats van er vluchtig doorheen te rennen. Elk dorp, elke ontmoeting en elke dungeon die je tegenkomt voelt daardoor betekenisvol.
Die aanpak is niet altijd makkelijk. Soms loop je minutenlang doelloos rond en het spel helpt je dan ook niet verder. Maar precies dat maakt de ontdekking des te bevredigender wanneer je eindelijk de juiste route of oplossing vindt. Het deed me vaak denken aan de ontdekkingstocht van Elden Ring, maar dan kleinschaliger en meer gefocust op sfeer dan op groots spektakel.
De setting is bovendien opvallend: een land verscheurd door oorlog, waar vreemde bovennatuurlijke wezens symbool staan voor emoties zoals woede, verdriet en rouw. Het klinkt zweverig en daar ben ik vaak geen fan van maar in de context van deze wereld werkt het verrassend goed. Het verhaal dat je zelf uit de prachtige omgeving haalt, is vaak sterker dan de daadwerkelijke plot van Hell is Us.
Slim of gewoon irritant?
Naast de sfeer draait Hell is Us om puzzels en gevechten. De puzzels zijn vaak lastig: symbolen ontcijferen, cryptische aanwijzingen combineren of simpelweg logisch nadenken over de omgeving. Het geeft veel voldoening wanneer je een raadsel kraakt. Maar er zijn ook momenten dat de interface tegenwerkt en je met pen en papier naast je scherm moet zitten. Dan slaat “intelligent” al snel om in “irritant”.
De combat voelt in eerste instantie uniek. In Hell is Us zijn wapens gemaakt van zogenoemd limbisch materiaal. Ze kunnen worden aangepast met Glyphs die niet alleen het uiterlijk veranderen, maar ook speciale vaardigheden toevoegen die gekoppeld zijn aan emoties zoals woede, verdriet, terreur en extase. Door deze Glyphs slim te combineren kun je je speelstijl naar eigen voorkeur aanpassen.
Daarnaast krijg je al vroeg in het spel een drone mee, genaamd Kapi. Deze metgezel ondersteunt je met handige skills, zoals vijanden afleiden of oude inscripties vertalen, en kan met modules worden uitgebreid om beter bij jouw speelstijl te passen. Het klinkt allemaal diepgaand en veelzijdig, en ondanks dat de gevechten na een uur of tien wat herhaling laten zien, blijven de mogelijkheden om te experimenteren met Glyphs en Kapi genoeg variatie bieden om je geboeid te houden.
Het persoonlijke verhaal van het hoofdpersonage Remi komt echter nooit echt van de grond. Dialogen blijven wat vlak en het einde weet niet te verrassen. Gelukkig maakt de wereld zelf veel goed: de beklemmende setting, de symboliek in vijanden en het constante gevoel dat je omringd bent door geheimen zorgen ervoor dat je blijft doorspelen. Uiteindelijk is het niet het verhaal dat je laat blijven spelen, maar de sfeer en de ontdekkingen die je onderweg doet.
Conclusie
Hell is Us is geen “crowdpleaser”. Wie houdt van duidelijke waypoints en constante actie zal zich met Hell is Us waarschijnlijk vervelen, maar spelers die juist genieten van verdwalen in de wereld, zelf alles ontdekken en daarvoor beloond worden, vinden hier een intrigerende ervaring. Hell is Us is daarmee vooral een aanrader voor wie Elden Ring waardeerde vanwege het gevoel van ontdekking en voor iedereen die puzzelen en atmosfeer belangrijker vindt dan constante actie of een episch verhaal.
Laat een reactie achter